βυζιά με σιλικόνη

Κουλά και άλλα / μεταξύ φίλων…

Παραεπιστήμων Α: Έχω δύο αυγά χαλασμένα στο ψυγείο.

Παραεπιστήμων Β: Τι πράγμα; Χαλάνε τα αυγά;;

Α: Φυσικά, αφού επάνω γράφει κιόλας την ημερομηνία λήξης.

Β: Ημερομηνία λήξης είναι; Κι εγώ νόμιζα ότι είναι ημερομηνία παραγωγής. Αυτό εξηγεί γιατί τα είχαν σε προσφορά προχθές. Μάλλον τα έφαγα ληγμένα. Και να ‘μαι! Εδώ μπροστά σου. Ολοζώντανος. Δεν έπαθα τίποτα. Τα αυγά δε χαλάνε τόσο εύκολα.

Α: Καλά, τέτοιο παμφάγο που είσαι, τι να πάθεις.

Β: Δε νομίζεις ότι οι ημερομηνίες λήξης σε πολλά προϊόντα είναι εύρημα των κεφαλαιοκρατών που κατέχουν τα μέσα παραγωγής ώστε να αποσύρουν τα προϊόντα μετά από κάποιο διάστημα και να τα χρησιμοποιούν παράγοντας άλλα μετα-προϊόντα, ενώ ταυτόχρονα αντικαθιστούν τα πρώτα προϊόντα με καινούργια ώστε να συνεχίζεται ο πλουτοπαραγωγικός κύκλος παραγωγής; Για παράδειγμα, το φρέσκο γάλα όταν λήγει το αποσύρουν και το κάνουν γιαούρτι, κέικ ή ένας θεός ξέρει τι άλλο. Παράλληλα, παράγεται καινούργιο γάλα ενώ διατηρούνται στην απασχόληση και οι αντίστοιχες θέσεις εργασίας, με χαμηλούς μισθούς ως συνήθως. Αυτοί που πλουτίζουν είναι πάντα οι από επάνω που μεταποιούν το κάθε τι. Κάπως έτσι μένει σε λειτουργία το όλο σύστημα, γιατί αν δεν υπήρχαν και αυτές οι θέσεις η κοινωνική εξαθλίωση θα προχωρούσε με ακόμα ταχύτερους ρυθμούς και σταδιακά θα οδηγούμασταν σε λαϊκές εξεγέρσεις. Επειδή όμως η Γαλλική ρεβολουσιόν δίδαξε και κάτι στους έχοντες και κατέχοντες, φροντίζουν πια να πετούν και κάνα ψευτοκόμματο στους υπόλοιπους για να κατευνάζουν τα πνεύματα.

Α: Είδες τελικά; Μάλλον σε πείραξαν τα χαλασμένα αυγά. Είναι πασιφανές πως ο εγκέφαλος σου μεταποιεί το τελευταίο 24ωρο κάθε πληροφορία με τέτοιο τρόπο ώστε για όλα να σου φταίνε οι έχοντες και κατέχοντες, ο καπιταλισμός, οι φιλελεύθεροι καθώς και ευρύτερα - από τα σημεία των καιρών - η πολιτισμική σημειολογία των βυζιών με σιλικόνη.

Β: Αυτό είναι ψέμα. Ποτέ δεν παραπονέθηκα για τα βυζιά με σιλικόνη.

Έχω σχέση...

…και όλοι όσοι με ξέρουμε έχουμε βάλει στοίχημα για το πόσο θα κρατήσει. Συνήθως δε γράφω για τέτοια ζητήματα διότι... δεν προλαβαίνω! Αν οι βραχύβιες σχέσεις ήταν άθλημα στους Ολυμπιακούς, τότε σίγουρα θα έπαιρνα το Χρυσό. Ίσως απλώς να μην είμαι συμβατός με μακροχρόνιες συναισθηματικές δεσμεύσεις, πέραν των φιλικών. Καλά είναι τα «αγάπη μου» και «μωρό μου», αλλά δεν τα αντέχω σε καθημερινή βάση, δε μπορώ να με κακομαθαίνουν: «Αγάπη μου τι θέλεις να σου μαγειρέψω;». Ή να μου γυρίζουν τα άντερα: «Aγάπη μου που είσαι;». «Αγάπη μου θα βρεθούμε μετά τη δουλειά;». Get a life, αγάπη μου. Χρειάζομαι τον ατομικό μου χωροχρόνο. Λες και έκλεισα κανένα συμβόλαιο για να γνωρίζεις ανά πάσα στιγμή που βρίσκομαι (μήπως θέλεις να μου βάλεις και μικροτσιπ παρακολούθησης), να τρώμε κάθε μέρα μαζί και να περνάω όλο μου το χρόνο με την αυθεντία σου. Λοιπόν μετά τη δουλειά θέλω να γυρίζω σπίτι μου, να τεμπελιάζω, να τρώω ό,τι βρίσκω πρόχειρο – καμιά σαλάτα, τίποτα πατάτες στο φούρνο ή μακαρόνια – και μετά άμα έχω όρεξη (και δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω) μπορεί να βρισκόμαστε. Μαγείρεψε καμιά φορά άμα θέλεις αλλά όχι και κάθε μέρα. Κάνε μου στενό μαρκάρισμα και μου ανάβεις τα λαμπάκια μιλάμε. Καλό το μαρκάρισμα αλλά μόνο στην προ-σχέσης φάση ίσως να είναι διασκεδαστικό. Δεν ξέρω, με τους φίλους/ες είναι διαφορετικά. Μπορεί να τηλεφωνιόμαστε όσες φορές θέλουμε και να λέμε ένα σωρό μαλακίες, αλλά τα τηλέφωνα με τις σχέσεις κάθε τρεις και λίγο ποτέ δεν τα άντεχα.

Ένας φίλος με είχε ζαλίσει τον τελευταίο καιρό, μου έλεγε ότι πλέον έχω τα πάντα στη ζωή μου (έχει να κάνει με το πώς βλέπει κανείς το κωλοπότηρο /μισοάδειο /μισογεμάτο) και το μόνο που μου λείπει είναι μια σχέση. Ε, ορίστε μ’ έφαγες τέρας, τώρα την έχω τη σχέση και τι κατάλαβα. Όχι ότι δεν μου αρέσει, αλλά να, δε μπορούμε απλώς να 'τα έχουμε' κάθε σαββατοκύριακο; Ή μια φορά στις δεκαπέντε ημέρες. Όπως το πάει σε λίγο θα ζητήσει και γάμο για να κάνουμε σεξ άνευ τύψεων και να μη μας λέει πόρνες ο Άνθιμος.
   Ιδού μερικά sms που ανταλλάζουμε:
   {Μου λείπεις ήδη μωρό μου}
   Απαντάω: {Άστα σάπια}
Φαντάζομαι πως αν επιδιδόμουν κι εγώ σε γλυκαναλατιές και απαντούσα «ναι ζουζουνάκι μου κι εμένα το ίδιο» (ιιιιιουυυυ), θα ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση σύναψης δεσμών μεγαλύτερης διάρκειας. Δε μου πάει όμως λέμε. Και χέστηκα που μεγαλώνω και ασχημαίνω και δε θα έχω πάντα τις ίδιες ευκαιρίες.
   Παρεμπιπτόντως, τι είναι αυτό το πράγμα με μερικά ατομάκια που δε μπορούν να ζήσουν χωρίς σχέση. Βλέπεις μια γκόμενα σε μαύρα χάλια με δάκρυα κροκοδείλια και σου λέει «άσε, χώρισα με τον δικό μου» και την άλλη εβδομάδα την πετυχαίνεις μέσα στην τρελή χαρά και σου λέει ότι βρήκε καινούργιο. «Και είναι ακόμα καλύτερος από τον άλλον τον μαλάκα». Η ασφάλεια που προσφέρει ένα πέος ή μουνί, διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή, ποτέ δε με συγκίνησε. Εξάλλου κάτι τέτοιο βρίσκεται πολύ εύκολα και εκτός σχέσης. Ίσως πάλι να νιώθουν διαρκώς την ανάγκη να έχουν κάποιον για να κυκλοφορούν χέρι – χεράκι στους δρόμους (σύνδρομο μου-λείπει-η-μαμά-μου-και-αντικαθιστώ-την-οικογένεια-με-γκόμενο), να φιλιούνται σε δημόσιους χώρους δείχνοντας πόσο ικανά-να-αγαπήσουν-και-να-αγαπηθούν-άτομα είναι, να κάνουν κοινά σχέδια για το μέλλον, να απωθούν τον φόβο του κενού και της μοναξιάς στη ζωή και να γεμίζουν τον ελεύθερο τους χρόνο επενδύοντας σε σταθερά συναισθηματικά ομόλογα.
   «Είναι να μην ερωτευτείς τρελά», μου λένε. Ναι, σιγά μαντάμ. Έχουμε ερωτευτεί τρελά. Ωραίο για όσο κρατάει αλλά ζούμε σε εποχές φαστ-φουντ. Στην αρχή η μερίδα είναι μεγάλη, μετά όσο πάει μικραίνει και μια μέρα συνειδητοποιείς πως γίνεται να άντεχες το τζανκ τόσο καιρό.
   Μ’ αυτά και με τ’ άλλα, δε χρειάζονται και ιδιαίτερες ικανότητες για να δει κανείς μερικά πράγματα. Θα πεθάνω μόνος, το ξέρω. Σιγά τα αυγά.

* * * * * * * * * *

ΥΓ: Οι καλές στιγμές του Hard Candy (το νέο άλμπουμ της Madonna) για εμένα είναι: (1) το Give it 2 me (2) το She’s not me (3) το Βeat goes on

καραοκε πριβε

Στην εταιρεία που δουλεύει ένας φίλος μου, πήρανε κάτι καινούργια λεωφορειάκια. Το μεσημέρι, ώρα κωλοβαρέματος, πήγα και μπήκαμε μέσα σ’ ένα από αυτά για να ακούσουμε ελληνοφρένεια στο ράδιο. Καθίσαμε στις θέσεις του οδηγού και του συνοδηγού και είδαμε πως το ηχοσύστημα έχει και μικρόφωνο. Ξέρετε, από αυτό που μιλάει συνήθως ο οδηγός ή ο ταξιδιωτικός ξεναγός στους επιβάτες. Η καλύτερη μας. Αρχίσαμε να τραγουδάμε με τις γαϊδουροφωνάρες, κάνοντας ένα άτυπο ιδιωτικό καραόκε πάρτι. Εννοείται πως ήμασταν χάλια, διαφορετικά δε θα ήταν διασκεδαστικό. Άσε που το βάλαμε και τέρμα. Προσποιούμασταν πως το λεωφορείο έχει κόσμο και ρωτούσαμε: «Περνάτε καλά;». Ή λέγαμε: «Εσύ εκεί στο βάθος, η ξερακιανή με το μαλλί το έμο και τα χίλια σκουλαρίκια, έλα μπροστά να μας τραγουδήσεις λίγο κάτι από Amy Winehouse». Kαι μετά κάναμε τάχατες πως θα τραγουδούσε η ξερακιανή. Ευτυχώς (ελπίζω) δεν μας άκουγε κανείς.
   Έπειτα σκεφτήκαμε ότι είναι άδικο να βάζουν μικρόφωνα μόνο στα λεωφορεία. Μπορούμε να ιδρύσουμε ένα νέο μπλογκ-ο-κίνημα υπέρ της υποχρεωτικής εγκατάστασης μικροφώνων σ’ όλα τα οχήματα, από τη μάνα τους που λέμε, από το εργοστάσιο. (O Polsemannen που το έχει σπουδάσει το θέμα, με λίγα παρακάλια, ίσως να βοηθούσε στην όλη οργάνωση).

Δε θα είχε πλάκα εκεί που πήζεις μέσα στην κίνηση να πιάνεις το μικρόφωνο και να αρχίζεις να τραγουδάς; Άσε που άμα το βάζεις τέρμα, μπορεί να σε ακούει η γκόμενα στο μπροστά φανάρι και να της φωνάζεις «τι μουνάρα είσαι εσύ» ή να βρίζεις τους οδηγούς που σου τη σπάνε «ρε γαμιόλη, έχω προτεραιότητα λέμε! ΤΣΣΣΣΟΥ ΡΕΕ!!».
   Χμ, σε δεύτερη ανάλυση καταλήξαμε πως μάλλον για αυτόν ακριβώς το λόγο δε βάζουνε μικρόφωνα σε όλα τα οχήματα από το εργοστάσιο. Θα γινόταν χαμός. Από την άλλη, θα θεσπίζονταν σχετικά πρόστιμα ηχορύπανσης, με αποτέλεσμα να γεμίσει ο κρατικός κουμπαράς. Έτσι μπορεί ανταποδοτικά π.χ. να έπεφτε ο ΦΠΑ.
   Επιπλέον, θα γεμίζαμε με stalkers. Οι σελέμπριτι δε θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν ούτε λεπτό ήσυχοι. Θα τους αναγνώριζαν κι έπειτα οι πιο φανατικοί θα τους ακολουθούσαν παντού. Όλο και κάποιος θα τους έπαιρνε χαμπάρι και θα φώναζε από το μικρόφωνο: «Ω, ρε τι μάτι έχω! Ο Ηλίας Ψινάκης δεν είναι αυτός στο μαύρο αυτοκίνητο πίσω από το φιμέ τζάμι και με αριθμό πινακίδας ΥΖΝ….». «Δε θα το πιστέψετε ποια κάθεται στη θέση του συνοδηγού στο κόκκινο cinquecento. Η Μάρω Λύτρα!». «Ρε παιδιά η Δέσποινα Βανδή δεν είναι αυτή στη γωνία;».

Οι άλλοι οδηγοί έχοντας το volume στο τέρμα, θα απαντούσαν από τριγύρω μέσω των δικών τους μικροφώνων: «Ρε ποια Δέσποινα, άσχετοι. Καμία σχέση. Η Έλενα Παπαρίζου είναι». «Σιγά μην είναι και η Ρομίνα Τζόνσον ρε μαλάκες». «Καλέ τι λέει, η Ρομίνα είναι έγχρωμη. Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα. Βάρβαροι». «Σκάσε εσύ λούγκρα». «Μμμμμ. Ρατσιστή. Ζήτω οι γκέι γάμοι!». «Γέμισε ο κόσμος ντιντίδες γαμώ την παναχαϊκή μου». «Α, ρε Άνθιμος που σας χρειάζεται». «Μου δίνεις το τηλέφωνο σου;». «Ωχ! Η Καλομοίρα! Μπροστά στην άσπρη μερσεντές! Κοριτσάρα μαααας! Όλη η Ελλάδα μαζί σου στη Eurovision. Πάμε όλοι μαζί να τραγουδήσουμε: My secret combination it’s a mystery for you...». «Ρε παιδιά εκείνος επάνω στο μηχανάκι ο keimgreek δεν είναι; Σταματήστε τις παπαριές γιατί μετά θα τα γράφει στο μπλογκ του».

X-RATED, part ii

Μετά το προηγούμενο ποστ περί ξεπαρθενιάσματος ("X-RATED"), μπορώ να σας μεταφέρω μερικά μπλογκ-ο-στατιστικά που αφορούν μερίδα αναγνωστών αυτού του ιστολογίου και τις σχετικές αντιδράσεις. {Αν και η στατιστική έχει γίνει ειδικότητα του Mr. Lazinio}

34 από εσάς νιώσατε μια έξαψη, μια φλόγα.
19 δακρύσατε γιατί θυμηθήκατε την δική σας πρώτη φορά.
12 μπήκατε αμέσως μετά σε sites γνωριμιών.
3 μου στείλατε σε e-mail την δική σας ιστορία χαμένης αγνότητας
1 μου έστειλε αυτό το ακατάλληλο βίντεο: κλικ για download & να το δείτε.

Εκ των 3 παραπάνω e-mail που έλαβα, παρακάτω, ακολουθεί η πρώτη φορά ενός φίλου. Με την συγκατάθεσή του, κάνω κατευθείαν κόπι-πέηστ. Παρουσιάζει ενδιαφέρον γιατί μαθαίνουμε το πώς έβλεπαν το σεξ σε καιρούς πριν από τους σημερινούς.


Η πρώτη μου φορά.
Γυρνάμε πολλά χρόνια πίσω. Σαν παιδιά δεν ξέραμε σχεδόν τίποτα για το σεξ. Σβήνω το σχεδόν και τώρα που το ξανασκέφτομαι δηλώνω πως δεν ξέραμε τίποτα για το σεξ.
   Δεν ξέραμε καν πως είναι το γυμνό γυναικείο σώμα. Και όχι μόνο δεν το είχαμε δει ζωντανά, αλλά ούτε καν και σε περιοδικά. Τότε (1975) κυκλοφορούσαν κάποια περιοδικά που έδειχναν λίγο στήθος και αυτό με αστεράκι μπροστά. Θυμάμαι αν κάποιος είχε συγγενείς στην Γερμανία, έφερνε κανένα πορνοπεριοδικό και έτσι ψιλομάθαμε τι γινόταν.
   Εγώ που ήμουν μακράν ο πιο προχωρημένος στην τάξη, δεν είχα ιδέα για το τι γίνεται στο σεξ. Όλα αυτά μέχρι την Α λυκείου. Θυμάμαι μια φορά με μια φίλη μου είπαμε να προχωρήσουμε παραπάνω από ένα φιλάκι, που κάναμε μέχρι τότε.
   Αλλά δεν ξέραμε ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε πως γίνεται. Γελάω ακόμα όταν έψαχνα Εκεί γύρω στο γόνατο της. Κάπως έτσι τους είχα δει να κάνουν. Όταν με ρωτούσαν μετά οι φίλοι μου αν κάναμε σεξ, ειλικρινά δεν ήξερα τι να τους απαντήσω. Ούτε για τον αυνανισμό είχα ακούσει κάτι. Ήξερα ότι κάτι γίνεται αλλά δεν ήξερα πως είναι το τέλος. Εντελώς στον κόσμο μου.
   Μόλις τελείωσα την Α λυκείου πήγα διακοπές στην Κρήτη. Εκεί γνώρισα κάτι Σουηδέζες, εγώ 15 -16, και αυτή γύρω στα 19-21.
Και το ίδιο βράδυ πήγα στο δωμάτιο της. Αυτή ήξερε. Αλλά μέσα σε μισό λεπτό είχα "τελειώσει". Τι έγινε εκείνο το βράδυ, ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει.
   Έφυγα αμέσως από το δωμάτιο της. Τώρα έχω κάνει σεξ ? Τι είναι αυτό που τους αρέσει τόσο ? Μετά από ένα μήνα, πήγα με έναν φίλο μου στις πουτάνες. Εκεί μας υποδέχτηκε μια μεγάλη τροφαντή κυρία. Τότε ήταν η πρώτη φορά που είδα το γυναικείο μόριο, καθαρά μπροστά μου. Α, έτσι είναι ? Περισσότερη ώρα έκατσα και το κοιτούσα. Θα με συντρόφευε αρκετά στην συνέχεια της ζωής μου. Μετά σιγά σιγα άρχισα να μαθαίνω τι πρέπει να κάνω.